:-]

Enero 8, 2009

fork-int-the-road

Di ko talaga makalimutan ang 2 taon ko sa school ko bago ako pumasok sa pisay. Di ko rin maisip na sa dalawang linggo eh magiging isang multo na gagambala sa akin sa loob ng tatlong taon. Naaalala ko noon, June 5, 2006, sa auditorium ng MaSci ko nakilala ang mga una kong kaklase sa high school. Syempre medyo kabado pa dahil first year pa lang, unang taon sa high school at unang pagkakataon na papasok sa isang paaralan na malayo sa lugar namin. Naramdaman ko rin ang “responsibilidad” na ipinataw sa ‘kin nang maghighschool ako. Magkakahalong emosyon: tuwa, lungkot, at marami pang iba. Kaya siguro di ko rin malimutan ang mga sandaling iyon sa aking buhay. Lalung-lalo na nang masilayan ko ang isang babaeng, ang unang nagpatibok sa aking puso. Di ko maipaliwanag, na tila isang kidlat na tumama sa akin nang tumingin sya sa amin at nagpakilala. Ewan ko ba. ganun ba talaga yun? Hanggang ngayon eh di ko pa sya nakakalimutan kahit na minsan na lang kami mag-usap. Nasaan man sya ngayon, kung saan man, sana masaya sya.

Sa loob ng tatlong taon naisip ko kung sana ay di ko na lang sya nakilala. tatlong taong nangulila, pero kung iisipin ko rin naman, tatlong taon din sana hanggang ngayon ay di ko pa rin nararamdaman ang kakaibang bagay na iyon. Tatlong taon, di ko maisip kung anong maaari kong magawa sa malaking panahon na yon lalo na sa tatlong taon, sa kanya lang umikot ang aking oras. Hindi ko alam kung bakit. Ngunit parang sinadya. Isang araw matapos ang aking kaarawan. Kinailangan kong lumipat ng ibang eskwelahan. Naaalala ko pa ang mga naiisip ko noon, kung papaano ko sya lalapitan, kung papaano ko sya kakausapin at kung papaano ko pipiliting di sya mabagot sa’kin. Ngunit ang lahat ng iyon ay naglaho. Nang dahil sa isang desisyon, ang aking paglipat. Sa mga panahong yon ay para akong nakasilid sa isang kwartong naglalaman ng aking nakaraan, pagka’t ang pag-aaral sa eskwelahang iyon ay matagal ko nang pangarap,ngayon, dahil sa mga taong nakapaligid sa akin noon na ayaw kong mawala at ang kinabukasan,na syang nakasalalay kung ano ang pipiliin ko sa dalawa.

Pero ngayon at nakagawa na ako ng aking desisyon. napag-isipan ko rin na bakit ako magpapatalo sa alaala ng aking nakaraan na wala namang saysay at di makakarulong sa’kin bagkus makadaragdag pa sa aking mga problema. Ngayon naisip ko na ang dapat kong paghandaan ay ang bukas, ang natitira kong pagkakataon para ituwid ang lahat at magsimulang muli.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: